Ankara’yı Sevme Meselesi: Şarkılarda Bir Şehrin Yalnızlığı
Bazıları için soğuk ve karanlık bir şehir Ankara; bazıları içinse kendine has bir yalnızlığın adı… Geniş caddeleri, gri binaları, ayazı ve mesafeli duruşuyla ilk bakışta insana kolay kolay kendini açmaz. Başkent olmanın getirdiği resmiyet vardır üzerinde; biraz ciddi, biraz içine kapanık, biraz da suskun. Ama belki de tam bu yüzden Ankara’nın duygusu daha derinden işler insana.
Ankara’yı güzel ve yaşanabilir kılan şeyin çoğu zaman burada kurulan dostluklar olduğu söylenir. Haklılık payı vardır elbette; çünkü bu şehirde bir kafede uzun uzun oturulan arkadaşlıklar, gece ayazında birlikte yürünmüş yollar, kampüslerde, sokaklarda ve tren garlarında birikmiş anılar vardır. Fakat yalnız olsanız bile Ankara’nın kendine özgü bir yalnızlığı vardır; insanı içine çeken, düşündüren, bazen üşüten ama bir şekilde kendine bağlayan bir yalnızlık…
Belki de bu yüzden Ankara, kulaklarımızdaki en güzel şarkılara da hayat verir. Bir ayrılığın, bir bekleyişin, bir eve dönüşün ya da hiç varılmayan bir yolculuğun fonunda Ankara hep biraz vardır. Bir Ankara âşığı olarak bu yazımda ister bir tren yolculuğunda, ister Kızılay’dan eve dönerken, ister bir Ankara ayazında yürürken dinlediğinizde size buram buram bu şehri hissettirecek birkaç şarkıyı derledim.
Ankara’yla Bozuşuruz-Perdenin Ardındakiler
Bana sorarsanız, Ankara’yı en iyi biraz da Ankara’da doğan ya da Ankara’da büyüyen sesler anlatır. Perdenin Ardındakiler, “Ankara’yla Bozuşuruz” da şehrin melankolik tarafını yakalıyor. Bu şarkıda Ankara, yalnızca bir mekân değil; insanın içinde biriken kırgınlıkların, suskunlukların ve yarım kalmış konuşmaların da adresi gibi duruyor.
Ankara’da Aşık Olmak-Zuhal Olcay
Her aşk zordur; ama Ankara’da âşık olmak, ayazından mıdır bilinmez, biraz daha maharet ister. Zuhal Olcay’ın sesinde aşk, Ankara’nın soğuğuna karışır hem içimizi ısıtır hem de bir yerlerden usulca eksiltir. Belki de aşk biraz Ankara gibidir: yaşadıkça çok şey katar ama sessizce bir şeyler de götürür.
Şehrimin Tadı-Ezhel
Ezhel, şehrine aşık bir ‘Angara bebesi’ olarak sayısız şarkısında hem Ankara’yı hem de Ankara’ya ait metaforları ustalıkla kullanmasıyla bu listeye girmeye hak kazandı! Dediği gibi, “Ankara ayazı ruhumu keser!” Ezhel Ankara’nın getto kültürünü hemen hemen her şarkısında başarıyla işleyerek Ankara’nın sokaklarını ve mahallelerine doğru bir yolculuğa çıkartır. Tıpkı bu şarkıda da olduğu gibi, Ankara’nın sokak yaşamına ilişkin bilgiler sunar.
Ankara’da Biri Var-Can Kazaz
Son dönemin en üretken sanatçılarından biri olan Can Kazaz, 2017 yılında yayınladığı Ben Sizden Kaçtım albümünde yer alan “Ankara’da Biri Var” şarkısıyla Ankara’yı “gecesi üşüten, gündüzü yakan, dört yanı beton gri, yolları ve kasveti” diyerek tarif ediyor. Haksız da değil aslında, çünkü Ankara çoğu zaman insana kendini kolay açan bir şehir değil. İlk bakışta soğuk, mesafeli, hatta biraz sert görünür. Geniş yolları, resmi binaları, keskin ayazı ve griliğiyle insanın içine işleyen bir ağırlığı vardır. Fakat tam da bu yüzden Ankara, duygusunu gösterişli biçimde değil; daha içeriden, daha sessiz ve daha derinden kurar.
Ankara da Özlemiş-Müge
Müge, müzik dünyasında son keşfettiğim isimlerden birisi. Şarkısında Ankara’nın sokaklarını, Ankara’ya ait neredeyse bütün metaforları toparlamış. Öğrencilik yıllarını Beytepe kampüsünde geçirmiş biri olarak “Beytepe dolmuşu buradan geçiyor mu?” ayrıca gülümsetti ve duygulandırdı.
Ankaralı Sevgilim-Nazan Öncel
Ankara büyük bir şehir ama eski sevgilimizle ve anılarımızla tekrar tekrar karşılaşacağımız kadar da küçük bir şehir olma özelliğine sahip. Bu durum her ne kadar biz Ankara’da yaşayanların canını sıkıyor olsa da her ne kadar yolumuzu değiştirsek de anılar peşimizden gelebilir. Nazan Öncel de bu şarkı da yolumuza çıkmamasını ümit ettiğimiz ama herkese iletilmek üzere selamımızı da eksik etmediğimiz bu güzide şarkıyla listemize eşlik ediyor
Yine de Sen- Ayça Özefe
Ayça Özefe, son zamanların parlayan yıldızlarından. İçimize işleyen Ankara soğuğunda ve ayazında sığındığımız sevgilinin ve sevginin tasvirini şarkıda oldukça güzel işlemiş. Tam da bir Ankara akşamında Olgunlar’daki banklarda oturup eski sevgiliyi düşündürecek bir şarkı olmuş.
Ankara-Vega
Ankara’yı en iyi Ankaralı gruplar anlatır demiştik. Ankara’yı en çok Ankara’da okuyan öğrenciler sever. Vega, Ankara’nın adeta bir simgesidir. Kışın kar usul usul yağarken Ankara sokaklarını tavaf etmek her Ankaralı için bir gelenekse, bu şarkı tam olarak Ankara’ya duyulan özlemin sevginin ifade ediliş biçimidir. ‘’Ah yağmur dönerken kara’’ cümlesi, kış mevsiminin Ankara’ya ne kadar yakıştığını hatırlatıyor aynı zamanda. Aynı zamanda Ankara’nın en eski ve bir o kadar keyifli caddelerinden olan Tunalı Hilmi caddesine yapılan atıf, tıpkı şarkıda da ifade edildiği gibi Tunalı’da ister tek başına ister arkadaşlarla yapılan sabah kahvaltısının keyfini, yerel kahve dükkanından aldığınız kahvenin kokusunu hissettiriyor.
Yara-Kalben
Tunalı Hilmi Caddesi’nden bahsetmişken, bu şarkıyı es geçmek olmazdı. Kuğulu Park kimilerimizin yalnızlığını paylaşırken kimilerimizin anılarına ortaklık eder. Bazılarımın kahkahalarına, bazılarımızın da gözyaşlarına… Kişisel olarak hayatımdaki birçok dönüm noktasına şahitlik etmiştir. Ayrıca Ankaralılar için de önemli buluşma noktalarından birini de temsil eder. Kalben, bu şarkısında Kuğulu’da tekrardan karşılaşma ümidi içindedir. Çünkü biliyoruz ki, herkesin yolu bir şekilde Kuğulu Park’a düşer.
Ankara’yı Sevme Meselesi…
Ankara’yı sevmek için bir neden aramayın. Çünkü Ankara, kendini kolay sevdiren şehirlerden değildir. Soğuktur; buz gibi kaldırımları, insanın içine işleyen ayazı, tuhaf kalabalıkları ve bir türlü dağılamayan griliği vardır. İlk bakışta mesafeli, hatta biraz kırıcı görünür.
Buna karşın Ankara zaten ilk bakışta sevilecek bir şehir değildir; yaşandıkça, yüründükçe, üşüdükçe, beklendikçe sevilir. Bazen bir tren garında, bazen Kızılay’dan eve dönerken, bazen de bir şarkının en beklenmedik yerinde kendini hatırlatır. Ankara nedensiz sevilir; belki de nedeni sonradan anlaşılır.
Bu şehri ya seversiniz ya da ondan nefret edersiniz; ortası pek yoktur. Belki de Ankara’yı sevme meselesinin özünde, şehirde sevilecek en sahici şeyin yine Ankara olduğunu bilmek yatar. Tüm kasvetine, ayazına, griliğine rağmen insanın içinde bir yere dokunur; orada kalır.
Ankara! Ey iyi kalpli üvey ana…
Bazen üşütürsün, bazen yorar, bazen kendine küstürürsün. Ama yine de kulaklarımızdaki şarkılarda, dönüp dolaştığımız yollarda, unutamadığımız dostluklarda ve içimize çöken o tanıdık yalnızlıkta hep sen varsın. Bu yüzden belki de Ankara sevilmez; Ankara’ya alışılır, Ankara’ya kırılır insan. Dolayısıyla bu şehir insanı büyümeye zorlar. Bir gün fark edilir ki, insan en çok da içine işleyen şehirleri sever.
Merhaba, ben Dilruba. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmet bölümünde yüksek lisans yapıyorum. Müzik, hayatımın her zaman önemli bir parçası oldu. Farklı türleri keşfetmeyi, yeni sesler dinlemeyi ve her birinin bende bıraktığı izleri anlamayı seviyorum. Müziğin sadece dinlenip geçilen bir şey olmadı. Bir şarkının bende bıraktığını, bir sözün düşündürdüklerini, bir melodinin hissettirdiklerini paylaşmak ve o hikâyeleri birlikte çoğaltmak istedim. Bu yüzden her salı müziğe dair inceleme yazılarıyla sizinle buluşuyorum. Her ay ise DergiArada’da albüm incelemeleriyle, bazen bir klasiği bazen de yeni bir keşfi kendi penceremden anlatıyorum. Müziğin bizi bir araya getirdiği ortak noktada yazmaya devam ediyorum.
