“Heat” Miti: Güvencesizliğin Sineması ve Hollywood’un Yeniden Yaratma Kültürü

Michael Mann’in 1995 tarihli Heat’i, yalnızca bir suç filmi değil; modern kent yaşamını, maskülen özne oluşumunu ve geç kapitalizmin yarattığı yabancılaşmayı aynı anda sahneleyen sinematik bir kesişim kümesidir. Al Pacino ve Robert De Niro’nun karşı karşıya gelişi, suçlu–polis dikotomisini aşarak iki erkek karakter Hanna ve McCauley’nin, birbirine ayna tutan varoluşsal mücadelelerini görünür kılar. Filmde karakterler, “hegemonik erkeklik” kavramı üzerinden sistem tarafından talep edilen fakat aynı sistemin tükettiği kişilikleri temsil eder.

Hollywood tarihinin en yoğun maskülen performans karşılaşmalarından birini sunarken, film aynı zamanda profesyonellik ile etik arasındaki gerilimi bir toplumsal mesele olarak işler. Her iki karakter de işlerine neredeyse disiplinle bağlıdır; bu bağlılık, neoliberal kentlerde bireyin kimliğini çalışmayla kurma zorunluluğunun karanlık bir yansımasıdır. Film boyunca gözlemlenen Mann’in titiz estetiği, filmdeki karakterlerin çözülen etik kodlarını görünür kılar.

Filmin devam filminin dönemin belki en iyi aktörleriyle tekrar çekiliyor olması, Hollywood’un “reboot”, “remake”, “sequel” ve “prequel” üretimiyle genişleyen bir eğilimine ayna tutuyor: geçmişin “magnum opus”larını işleyerek nostaljiyi yeniden servis etmek, eski mitleri yeniden üretmek.

Bu pratik, seyircinin belirsizlik kesinliğe, tanıdık yapılara, “güvenli limanlara” sığınma arzusundan besleniyor. Ekonomik belirsizlik, politik kutuplaşma, ekolojik kriz ve hızla değişen teknolojiler karşısında seyirciler yeni anlatılarla şansını denemektense, “güvenli” eski hikayelere yöneliyor. Seyirci; düzenli ve özellikle Heat filmi esasında kontrollü bir şiddet evrenine çekiliyor.

Seyirci ve film şirketlerinin birbirlerini karşılıklı besleyerek büyüttüğü bu yönelim, beyaz perdenin arkasında çalışan yaratıcılar için bir cesarete ket vurulma ve farklı seslerin bastırılması gibi konuları akıllara getiriyor. Sinemadaki bu trendin modern zamanın güvencesizliğine seyirci tarafından bir yanıt mı yoksa modern insanın “orijinal” fikirler üretmekte eskiye kıyasla yeterli olmadığını mı göstermekte sorusu ise, cevaplamak için yine seyirciye bırakılıyor.

Zehra Ekin Can